Nyhetsinnsamler

EU pushing ahead in support of open science

Creativecommons.org -

Laboratory Science—biomedical, by Bill Dickinson, CC BY-NC-ND 2.0

April saw lots of activity on the open science front in the European Union. On April 19, the European Commission officially announced its plans to create an “Open Science Cloud”. Accompanying this initiative, the Commission stated it will require that scientific data produced by projects under Horizon 2020 (Europe’s €80 billion science funding program) be made openly available by default. Making open data the default will ensure that the scientific community, companies, and the general public can enjoy broad access (and reuse rights) to data generated by European funded scientific projects. The Commission’s actions in support of open science contrasts with the approach taken by the Member States, who—although none deny the momentum to push for “open by default”—are being much more cautious in developing and publishing open science policies.

Also in April, the Dutch EU Presidency hosted an open science conference in Amsterdam. One outcome of the conference was a collaboratively developed document called the Amsterdam Call for Action on Open Science. The call for action advocates for “full open access for all scientific publications”, and endorses an environment where “data sharing and stewardship is the default approach for all publicly funded research”.

The 12 action items laid out in the document push to increase support for open science in Europe. We offered suggested improvements to a few of the proposed actions. First, in response to the item to facilitate text and data mining of content, we said that text and data mining (TDM) activities should be considered outside the purview of copyright altogether. In other words, text and data mining should be considered as an extension of the right to read (“the right to read is the right to mine”). However, as others have pointed out, the fact that the InfoSoc and Database directives have not been implemented uniformly across all Member States indicates a need to adopt a pan-European exception in order to provide clarity to those wishing to conduct TDM. We noted that any exception for text and data mining should cover mining for any purpose, not just “for academic purposes.” In addition, a TDM exception should explicitly permit commercial activity. Finally, we said that terms of use, contractual obligations, digital rights management, or other mechanisms that attempt to prohibit the lawful right to conduct TDM should be forbidden.

Second, we questioned why the item to improve insight into IPR and issues such as privacy needs to take into consideration activities that “will ensure that private parties will still be able to profit from their investments.” We noted that all of the proposed actions are supposed to serve the identified pan-European goal of full open access to all scientific publications.

Third, we commended the action to adopt open access principles. However, we suggested that any principles developed should tackle a wider set of issues than those identified: “transparency, competition, sustainability, fair pricing, economic viability and pluralism.” We said that open access principles should take into account the long-standing principles described by the Budapest Open Access Initiative, and its 10-year update, which includes recommendations on public policy changes, licensing, infrastructure support, and advocacy. In addition, we said that the stakeholders involved in the development of any principles should include researchers, students, and the public.

Finally, on the item of how to involve researchers and new users in open science, we urged researchers to actively engage with other scientists, citizens, and non-traditional audiences. Part of this change means that academics and policymakers need to stop characterizing these other groups as “users [who] might get lost in their search for information, or draw wrong conclusions.” If we presume a default of open, we need to get comfortable with sharing—which sometimes means giving up some control—so that others can benefit. With openness in policy and practice, the communication of science can benefit not only its intended audience, but promote novel and interesting types of re-use across disciplines and and by unconventional users.

The post EU pushing ahead in support of open science appeared first on Creative Commons blog.

Join CC in supporting the International Day Against DRM

Creativecommons.org -


Image credit Brendan Mruk/Matt Lee, CC BY-SA

Today is the International Day Against DRM, a global campaign to raise awareness about the harms of restricting access to legally-acquired content using digital restrictions management (DRM). DRM consists of access control technologies or restrictive licensing agreements that attempt to restrict the use, modification, and distribution of copyright-protected works. Defective by Design says, “DRM creates a damaged good; it prevents you from doing what would be possible without it.”

CC has always attempted to minimize the negative effects of DRM. All the Creative Commons licenses forbid users of those works from adding DRM or other technological measures that would restrict others from using the work in the same way.

More and more creators have been removing the digital locks from their works and experimenting with new business models. At the same time, we see copyright law being misused in service of controlling access and use of legally-acquired content. For example, last year the agricultural machinery manufacturer John Deere attempted to use U.S. copyright law to restrict access to the software code on their tractors. Specifically, John Deere said that provisions of the Digital Millennium Copyright Act allows them to limit farmers’ ability to inspect and modify software code to fix or enhance the equipment the farmers already own. This is just one example of how DRM has been used to restrict user rights. Luckily the Library of Congress has again adopted a set of exemptions to the DMCA rule that forbids the circumvention of access controls. This way, users can bypass DRM and take advantage of the rights granted to them under the law. However, the list of categories of exemptions is quite limited, and requires interested parties to submit new evidence every three years in order to be granted a renewal.

Another worrying trend is the inclusion of DRM provisions within international trade agreements. And negotiators are pushing DRM anti-circumvention separate from any connection to the effective enforcement of copyright laws. For example, the Trans-Pacific Partnership (TPP) adopts criminal penalties for circumventing digital rights management on works, and treats this type of violation as a separate offense regardless of any copyright infringing activity on the underlying content. It is a threat to users’ abilities to use and manipulate the technologies and products they legally own.

We need to end DRM. Get involved in the International Day Against DRM! You can find an event, write a blog post, create a video, translate graphics, and join the discussion. Digital freedom depends on the right to tinker, the right to access information and knowledge, and the right to re-use our shared cultural commons.

The post Join CC in supporting the International Day Against DRM appeared first on Creative Commons blog.

Active OER: Beyond open licensing policies

European Open EDU Policy Project -

In 2015, the Polish government launched an online repository of open, Creative Commons Attribution-licensed e-textbooks, covering the core curriculum for primary and lower secondary education. With this goal achieved, we ask ourselves: is our work done? After five years, open education activists finally saw their advocacy work bear fruit. In parallel, the government changed the textbook funding model, which translated into massive cost savings for parents and students. It became apparent that this might be just the first step in fully achieving the potential for Open Educational Resources (OER) in education. We needed to answer ourselves, do we just need textbooks that parents and students don’t have to pay for, or do we need educators and learners actively engaging with resources, and trying out new pedagogies?

The issue surfaces from time to time in discussions on OER policies, but not often enough. We need to move beyond strategies that ensure open availability of content, and supplement them with active policies that support engagement of educators and learners with open resources. Scale of usage, and not just the number of available resources, should be our key metric of success.

Just free, or also open?

In February, at the annual meeting of the OER community, organised by the Hewlett Foundation,David Wiley and John Hilton III organised a discussion on “free vs. open”. The terminology itself was a bit confusing, because by “free” they meant “freely available”, and by “open” they meant allowing the “5 Rs” of active reuse of content. Such use of terms would cause a violent outburst from any orthodox Free Software advocate, since that community has clear definitions of “libre” and “gratis”. But the strange choice of key terms made sense in a way—it drew our attention from the typical way we have been naming things to the problem at heart of OER developments.

We’ve spent too much time arguing about the virtues of “libre” vs. “gratis”, which usually are rooted in moral arguments centered around the value of freedom. Not enough effort has been made to relate the value of OER to real-life educational challenges and the  everyday practices of educators and learners. The OER movement, like much of the open movement, has not paid enough attention to the actual value that openly-licensed resources provide to their users—in such as way that is defined in more precise terms than a potential for greater personal freedom. (This issue has been raised by John Wilbanks in his keynote at the OpenEd conference in 2014).

Wiley and Hilton rightly asked participants of the discussion: what do we gain from policies that lead to the provision of freely available resources? And how do we support open use of resources? The conversation is timely: OER policies are gaining important footholds in the United States. On the one hand, the federal government is committing to making openly available the educational content funded with public tax dollars. Also, at the state level—in particular colleges—educational systems are switching from proprietary to open resources, with the “Z degree” (zero resource cost college degree) leading the way. Using the terms of the debate, these are “gratis”, but not necessarily “libre” policies.

Strong and weak forms of open policies

The same challenge became clear to me over the last five years, as the Polish government has been implementing its open textbooks program. In 2011, Poland adopted a strong open model, which ensures legal openness (through open licensing), technical openness (for example use of open formats and dealing with accessibility issues) and which makes content available with no costs for end users. Polish open textbooks are available for free, in open formats, and under an open license. This is different from a weak open model, in which open licensing is not used.

This weak open model has been for almost two decades at the heart of the Open Access model of scientific publishing, in which academic research articles published in scholarly journals are made available to freely access and read (without carrying a specific open license), typically after an embargo period. Yet in recent years we see a shift toward strong openness in Open Access publishing. This has been explicitly expressed through the re-formulation of principles at the 10th Anniversary of the Budapest Open Access Initiative.

Open licensing ensures strong openness by ensuring, through legal means, rights defined in the educational sphere by Wiley’s “5 Rs”. Recommendations to do so are based on a very well developed argument that goes back to Richard Stallman’s thinking on user freedoms, and Lawrence Lessig’s idea of remix as core activity for free culture. But while reuse of code is a common practice in computer programming, reuse of educational content remains an elusive phenomenon. Open licensing advocates usually argue on the basis of future gains: we need to provide a reuse potential by removing legal barriers so that one day we can see novel types of reuse happen. The challenge our community faces is whether the positive changes advocates say will be realized by adopting strong open policies (i.e. policies that deliberately contain an open licensing mandate) can be observed quickly enough in order to validate their development and implementation. Without solid data on why strong open models are needed, they might be evaluated as overly challenging or ineffective.

We need to remember that strong openness is much more controversial than its weak form. In Poland, the willingness of the government to support a strong open policy led to a conflict with a strong lobby of educational publishers. The controversy focused solely on legal issues around ownership of content – and would have been easily solved by adopting a weak policy model (which the Polish government refused to do, fortunately).

Free or Open? Wrong question?

Making the distinction between “libre” and “gratis” (or “free” and “open”, to use terminology proposed by Wiley and Hilton) is a first, important step. Only then we become aware that there is more to OER policies than just open licensing requirements. It becomes possible to define a spectrum of policies through which educational change happens thanks to openly shared and reused resources.

Yet this does not mean that we need to choose between one strategy or the other. Lowering textbook and materials costs for parents and students has been an important aspect of the education policy introduced in Poland. Similarly, open licensing is an important standard for public funding of educational resources and  should remain core to any impactful OER policy. These are important policies, with the potential of introducing greater equality into the educational system.

But we need to be aware that such a policy, on its own, is a “passive” one if we consider broader goals defined by the open education movement. It’s one that creates only potential action for further change. We need to ask the question, what is happening to content that we have openly provided? And build policies that later support not just passive provision of OER, but their active reuse.

Mapping paths toward open education

Reuse is not something that can only happen “in the wild” once the adequate conditions are created. In fact, such organic reuse is quite rare. Although we lack empirical data, I would assume that less than 5% of users is willing to modify content, remix it, create own versions and mash-ups.

If we agree that empowerment and engagement of educators and learners is an important goal, we need to implement active policies that build on and support the potential ensured by passive ones. These could include incentives for teachers to create, reuse and share OER, investing in repositories and other types of infrastructure for discovery and analytics of content, or paying attention to digital literacy of teachers and formulation of new pedagogies. Developing, testing and implementing such active policies in educational systems around the world has to compliment efforts to open resources.

Almost five years after the signing of the Paris OER Declaration and ten years after the foundational meeting in Cape Town, it is time to define new strategies. For the last few years, I have been advocating for the definition of such “paths to open education”. In response, I’ve often heard that education is too varied for such standard scenarios to be defined. But if we want policies that support active reuse of OERs, then we need to define such standard paths. It is clear to me that these would be useful for policymakers asking the same questions. And the answers to some of these questions might even be easier than focusing most of our efforts and outreach on open licensing.

This essay has been written ahead of the first OER Policy Forum, organised in April 2016 in Kraków, Poland. It originally was published on the Creative Commons blog.

Relacja z warsztatu otwartościowego z NDLA

European Open EDU Policy Project -

Dwa dni z pewnością nie wystarczą by opisać nawet wycinek tego jak otwarte zasoby zmieniają edukację w Europie. W takim czasie można jednak przedyskutować wiele o tym jak zmiany te są zależne od specyfiki poszczególnych państw. Taki cel miało spotkanie w formie booksprintu ekspertów zajmujących się otwartymi zasobami edukacyjnymi z całej Europy z zespołem Norweskiej agencji  ds. edukacji cyfrowej (NDLA, Nasjonal digital læringsarena).

NDLA odpowiada za jeden największych krajowych projektów bazujących na OZE w Europie. Choć podobnie do polskiej „Cyfrowej szkoły” ich pomysł na krajowe repozytorium materiałów pomocniczych dla nauczycieli pojawił się prawie spontanicznie, wykorzystując nagłą okazję zmiany finansowania dotychczasowego modelu, to jest to zupełnie odmienny projekt. W pierwszej części projektu finansowanego z programu „Równość w edukacji” spotkanie ekspertów i ekspertek z Europy Środkowej, Wschodniej oraz Skandynawii ujawniło jak wiele nieodkrytych praktyk i modeli działań mają przed sobą te kraje, posługujące się innymi językami i nie chwalące swoimi sukcesami tak jak zdarza się to krajom angielskojęzycznym. Utrudnia to wzajemne uczenie się od siebie i przepływ najlepszych praktyk. Norwegia jako jedna z pierwszych rozpoznała ten problem i od lat inwestuje m.in. w sieci i projekty edukacyjne z krajami nadbałtyckimi.

Po zeszłorocznym spotkaniu poświęconym funkcjonowaniu krajowych repozytoriów otwartych zasobów edukacyjnych w tym roku postanowiliśmy spotkać się by porównać różne praktyki pracy z autorami zasobów, w szczególności tymi instytucjonalnymi, oraz by zastanowić się jak duże ogólnokrajowe projekty OZE wpływają na system edukacji i rynek. W wyniku spotkania powstał uniwersalny poradnik dla szkół i instytucji rozważających rozpoczęcie pracy z OZE pt. 10 things you should consider when you #GoOpen oraz wzajemnie recenzowane studia przypadków polskiego projektu otwartych e-podręczników Cyfrowej Szkoły oraz norweskiego repozytorium NDLA. Dzięki współpracy zdalnej powstaną również takie studia dla belgijskiego repozytorium Klascement oraz kampanii #GoOpen ze Stanów Zjednoczonych.

Re-use a opłaty? Nasze stanowisko

European Open EDU Policy Project -

Ustawa o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (ISP) wchodzi w życie 16 czerwca. Zapewnia ona  bardziej przejrzyste i łatwiejsze stosowanie reguł ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego. Jedną z najważniejszych zmian jest określenie jednolitych zasad i standardów udostępniania zasobów dziedzictwa kultury. Ustawa przewiduje możliwość pobierania opłat za udostępnianie ISP przez muzea – Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego przygotowuje projekt rozporządzenia w tej sprawie.

Nasze stanowisko w sprawie maksymalnych stawek opłat za ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego nakładanych przez muzea znajdziesz tutaj.

Na stronie https://tuinderlusten-jheronimusbosch.ntr.nl/en możecie odbyć fascynującą podróż po obrazie Hieronima Boscha „Ogród rozkoszy ziemskich” właśnie dzięki możliwości ponownego wykorzystania zasobów dziedzictwa.

 

Przeprowadzona w ostatnich latach digitalizacja zasobów sztuki i dziedzictwa polskich instytucji kultury, zwłaszcza muzeów, jest ogromną szansą na demokratyzację dostępu do kultury. Uważamy jednak, że przedstawiona propozycja maksymalnych stawek opłat zawiera kwoty na tyle wysokie, że uruchomiony już potencjał ponownego wykorzystania nie będzie w pełni się realizował w sposób, jaki już możemy zaobserwować.

W naszej opinii na temat przyjętego tekstu ustawy o re-use z zadowoleniem podkreślaliśmy progresywne rozwiązania – poszerzony został katalog dokumentów udostępnianych w celu ponownego wykorzystywania o zasoby będące w posiadaniu bibliotek (w tym naukowych), muzeów i archiwów państwowych, a ustawa reguluje również dostęp obywateli do danych Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej oraz Państwowego Instytutu Geologicznego, co wcześniej wywoływało wiele kontrowersji. Naszym zdaniem nakładanie tak wysokich stawek za wykorzystywanie informacji sektora publicznego będzie krokiem w tył w kwestii dostępności i wykorzystywania przez obywateli informacji sektora publicznego, w tym przypadku zasobów dziedzictwa narodowego.

Chcesz wiedzieć więcej o potencjale ponownego wykorzystania zasobów dziedzictwa kultury? Zajrzyj do raportu opracowanego przez Smithsonian Institution.

 

Dlatego też postulujemy, aby zaniechać pobierania opłat za udostępnianie już zdigitalizowanych materiałów, niezależnie od celu ich wykorzystania. Ponadto jesteśmy przekonani, że dalsze finansowanie digitalizacji zasobów polskich muzeów jest konieczne, a opłaty z tytułu udostępniania cyfrowych zasobów nie powinny być traktowane jako źródło środków finansowych na ten cel. Apelujemy do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego o ustalenie stawek adekwatnych i oddających realną wycenę godzinową pracy muzealników, która nie będzie zniechęcała do ponownego wykorzystywania zasobów dziedzictwa narodowego – równą niezależnie od celu wykorzystania dla podmiotów komercyjnych i niekomercyjnych.

Institute for Open Leadership – pocztówka z Kapsztadu.

European Open EDU Policy Project -

W marcu tego roku miałam okazję wziąć udział jako mentorka w organizowanym w Kapsztadzie Institute for Open Leadership, powołanym przez Open Policy Network, międzynarodową organizację, której Centrum Cyfrowe jest współzałożycielem.

Kapsztad widziany z Góry Stołowej. zdj. Timothy Vollmer, CC-BY

IOL za cel stawia sobie budowanie społeczności liderów otwartości. Opiera się na mentoringu i możliwości bezpośredniej rozmowy z ekspertami z różnych obszarów otwartości – od nauki, przez edukację, po tzw. sektor GLAM (Galleries, Libraries, Archives Museum, który w Polsce nazywamy Otwartymi Instytucjami Kultury). W ramach rocznych projektów uczestnicy i uczestniczki wspierani przez mentorów i siebie nawzajem mają za zadanie opracować politykę otwartości.
Polityki otwartości są jedną z dróg wprowadzania zasad otwartości w instytucjach publicznych. To odgórne działania, zazwyczaj uzupełniające się z procesami oddolnymi, np. inicjatywami otwierania zasobów wyłaniającymi się wewnątrz organizacji. Wdrożenie takich polityk wymaga więc działań rzeczniczych, prowadzonych zazwyczaj z zewnątrz instytucji. Zapewnienie otwartości zasobów jest szczególnie istotne biorąc pod uwagę fakt, że coraz więcej materiałów digitalizowanych i tworzonych w tych instytucjach jest wynikiem grantów publicznych i prywatnych.

Wdrożenie polityki otwartości, w instytucjach z którymi stypendyści są związani ma być widocznym efektem uczestnictwa i zaangażowania w IOL.

IOL zaczyna się warsztatem w gronie kilkunastu stypendystów z całego świata. W ciągu tygodnia osoby uczestniczące w projekcie muszą przyswoić sporą porcję wiedzy: prawnoautorskiej – na ogólnym, międzynarodowym poziomie – w tym szczeczółowej wiedzy o działaniu licencji Creative Commons oraz specyfice działań rzeczniczych i otwartości w różnych dziedzinach. Wyjście poza rozmowy sprowadzające się wyłącznie do omawiania wyzwań, jakie otwartość napotyka w jednym, konkretnym kraju czy lokalnym kontekście pozwala dodatkowo przyjrzeć się im z innej perspektywy i wspólnie szukać kreatywnych rozwiązań.

 

Poprzeczka postawiona jest więc bardzo wysoko. Polityka otwartości to narzędzie bardzo zaawansowane i oparte zwykle o skomplikowany i dostosowany do specyfiki każdej instytucji proces. Nie jest możliwe po prostu nauczenie kogoś pracy z nim. Taki proces wymaga nie tylko działań rzeczniczych, które zakończą się zgodą na kształt i zakres polityki, ale również zaplanowania i przeprowadzenia wdrożenia, które obejmuje badanie potrzeb, motywacji, szkolenia dla kadry i ustanowienie procedur zarządczych dających pewność, że postanowienia polityki będą wypełniane. Dlatego działania prowadzone w ramach IOL wymagają uporania się z wieloma wyzwaniami.

Po pierwsze, trudno jest prowadzić warsztat na tak zaawansowany temat dla zróżnicowanej grupy uczestników, w której osoby specjalizujące się w otwartości od lat spotykają się z osobami, które o licencjach słyszą pierwszy raz. Między potrzebami uczestników, a dokładniej – krajów przez nich reprezentowanych – również występują ogromne różnice. Zupełnie inaczej praca z otwartymi zasobami wygląda w kraju, gdzie nadal podstawowym problemem jest dostęp do edukacji i informacji, niż w kraju, w którym jest to już raczej wyraźna tendencja, a instytucje postrzegają otwartość jako narzędzie budowania swojego wizerunku.

Po drugie, choć program zakłada, że praca nad polityką otwartości dla konkretnej instytucji ma trwać rok, w istocie jest to zdecydowanie za mało na wdrożenie polityki otwartości. Wprowadzając rozmowę o niej w instytucji trzeba być przygotowanym na zmierzenie się z licznymi wyzwaniami organizacyjnymi. Często jest to również pierwsza okazja do zespołowej rozmowy o misji i kierunkach działania strategicznego. Ustawienie oczekiwań wobec stypendystów w ten sposób może nie ułatwiać im sukcesu. Wydaje się, że odpowiedzią na ten kłopot mogłoby być wzmocnienie głosu ekspertów i ekspertek spoza Stanów Zjednoczonych, ponieważ ich doświadczenia i praca różnią się od tej jaką wykonują ich amerykańscy koledzy. Bardziej lokalne podejście pozwala dostrzec wyzwania niewystępujące w innych kontekstach, a co za tym idzie – lepsze zrozumienie potrzeb ludzi i instytucji, których pracę chcemy ułatwić i których kolekcje chcemy skutecznie i trwale udostępniać w sieci dla reszty społeczeństwa.

Podobnie, jak w poprzednim roku, tak i w tym wśród tematów dominowała otwartość zasobów edukacyjnych. Zagadnienia bliższe temu, czym zajmujemy się w programie Otwartej Kultury reprezentowały trzy osoby i realizowane przez nie projekty:

•    Rim Azib z Tunezji pracuje dla British Council i jest rezydentką Wikipedii (Wikipedian in residence) tunezyjskim Centrum Muzyki Arabskiej i Śródziemnomorskiej, gdzie znajduje się Narodowe Archiwum Dźwięków. Misją tego archiwum jest udostępnienie fonografii, a Rim będzie starała się sprawić, żeby była ona dostępna w sposób otwarty, zarówno od strony technologicznej, jak i prawnej.

•    Steven Crains pracuje w dziale PR Greenpeace nad otworzeniem dostępu do archiwum cyfrowej kolekcji zdjęć m.in. zmieniających się pod wypływem globalnego ocieplenia krajobrazów, wymierających gatunków zgromadzonych przez lata działania tej organizacji. Dla Stevena otwartość to sposób na zwiększenie dotarcia do odbiorców działań Greenpeacu z jednej strony, z drugiej – na podniesienie wydajności pracy międzynarodowej sieci, której oddziały są rozsiane po całym świecie. W tym momencie dostęp do bazy mają tylko pracownicy siedziby głównej w Amsterdamie.

•    Juliana Mointeiro z Brazylii jest kuratorką i kustoszką Muzeum Imigracji w Sao Paolo, które zmaga się z brakiem środków na digitliazację swojej kolekcji. Juliana chce zaprezentować dyrektorom swojego muzeum otwartość jako sposób na realizację przyjętej przez nich misji, którą jest utrzymywanie społeczności imigracyjnych w kontakcie z ich kulturą. Pierwszym krokiem będzie otworzenie materiałów promujących wystawy: zdjęć i katalogów, a kolejnym – materiałów edukacyjnych i publikacji naukowych.

Więcej o projektach realizowanych w ramach IOL można przeczytać na blogu Creative Commons:
https://blog.creativecommons.org/2016/03/28/reporting-back-institute-open-leadership-2/

https://blog.creativecommons.org/2016/04/15/developing-open-policy-higher-education/

https://blog.creativecommons.org/2015/12/03/new-fellows-for-2016-institute-for-open-leadership/


U.S. should require “open by default” for federal government software code

Creativecommons.org -

Photo by Tirza van Dijk, CC0.

A few weeks ago we submitted comments to the Office of Management and Budget’s (OMB) draft federal source code policy. The purpose of the policy is to improve access to custom software code developed for the federal government, and would require that:

(1) New custom code whose development is paid for by the Federal Government be made available for re-use across Federal agencies; and

(2) a portion of that new custom code be released to the public as Open Source Software.

We provided feedback on a few different areas of the proposed policy.

First, we suggested that software developed by U.S. government employees should be clearly marked as being in the public domain not only in the United States, but worldwide, and as a matter of both copyright and patent rights. Under U.S. copyright law, works created by employees of the federal government are not subject to copyright protection in the United States. But what about foreign copyrights? Clearly, this custom code produced by government employees—thus in the public domain in the U.S.—could be equally as useful to developers outside of the U.S. There is no indication that the U.S. government has wishes to enforce its copyright abroad, but rather allows and even encourages the worldwide public to reuse its works freely, including software.

We said that software created by federal government employees should be released under the CC0 Public Domain Dedication, which waives any copyright that might apply, accompanied by a standard non-assertion pledge (“nonassert”) that indicates that the U.S. government will not to seek to enforce patent rights it may have against reusers of the software.

Second, we proposed that software funded by the federal government but developed by third party vendors should be released under free/open source software licenses that permit the greatest levels of freedom for reuse with the least number of restrictions. This will ensure that the public is granted rights to freely use, share, and build upon custom software code developed using public funds.

Third, we urged the federal government to consider setting a policy of “open by default” for custom software developed by third parties. Right now, the draft policy requires each covered agency to release at least 20% of its newly-developed custom code each year as open source software.

Finally, we urged the U.S. government to extending its open source licensing policy to the outputs of Federal grants and cooperative agreements. We discussed a precedent that support the adoption of a default open licensing policy for software—even for grants and cooperative agreements. In 2011, the U.S. Department of Labor (DOL) adopted an open licensing policy for the outputs of its $2 billion Trade Adjustment Assistance Community College and Career Training Grants Program. As a condition of the receipt of a grant under this program, grantees are required to license to the public all digital content created with the support of the grant under a Creative Commons Attribution 4.0 (CC BY) license. In addition to content such as digital education and training resources, DOL requires that all computer software source code developed or created with grant funds must be released under an open license acceptable to either the Free Software Foundation and/or the Open Source Initiative. DOL adopted this open licensing policy “to ensure that the Federal investment of these funds has as broad an impact as possible and to encourage innovation in the development of new learning materials.” As of December 2015, the Department of Labor has adopted a department-wide open licensing policy, which covers all intellectual property developed under a competitive Federal award process.

The public comment period is now closed. The U.S. government will analyze the feedback and revise the policy as necessary. You can view all of the comments submitted here.

The post U.S. should require “open by default” for federal government software code appeared first on Creative Commons blog.

PLOS Supports Early Career Researchers with Travel Award and Broader Initiative

Plos -

PLOS supports the growth of Early Career Researchers (ECRs) as they build skills in science communication, become champions of Open Science and develop into ambassadors of change for a future where all research is freely available, all work is evaluated fairly and all members of the scientific community have opportunity to participate in the dialogue of and about science.

The PLOS Early Career Travel Award Program, now in its second year, provides a forum for expression and recognition of innovative ideas from the next generation of leaders. The program is open to researchers currently enrolled in a graduate program to within five years of receiving their graduate degree, who have published with PLOS and whose presentation has been accepted or will be presented at an upcoming conference. PLOS Early Career Travel Awards will be granted in multiple cycles throughout the year.

For the first round of awards PLOS asks applicants to describe in fewer than 500 words what they consider to be characteristics of the optimal peer review process and how they might build this process either from scratch or using aspects of existing practice. Responses should consider innovative ideas that make science more transparent and that make research more rapidly available, while maintaining integrity, for the benefit of science and society.

Award recipients will be selected based on the creativity and thoughtfulness of the essay and the potential of the idea to affect positive change in advancing science. The award of $500 dollars is designed to cover travel expenses. Applications for this round of the program must be submitted between May 1, 2016 and May 31, 2016.

PLOS also announces an expanded ECR Community Blog led by three Community Editors; two PhD students – one from Cornell Medical College and the other from Harvard – and a public health researcher and lecturer in Sweden. Read “Introducing the PLOS Early Career Researcher Initiative” for details on this venue, formerly known as The Student Blog, that will be enhanced in the future with an ECR Resource Center serving as an online library to broaden experiences, provide practical tips and help ECRs navigate the waters of less formalized educational and career opportunities. Watch for updates to the venue throughout the year.

The long arm of copyright: Millions blocked from reading original versions of The Diary of Anne Frank

Creativecommons.org -

The original writings of The Diary of Anne Frank should have entered the public domain on January 1, 2016. They should have become freely accessible to everyone who wants to read and experience this important cultural work. Instead, the texts remain clogged in the pipes of EU copyright law. In some countries like Poland, the texts are in the public domain. In others, such as the Netherlands, the original writings are protected under copyright until 2037. As a result, millions of people are unable to access and read the online versions of the original works. (The situation is even worse in the U.S., where those writings will remain under copyright until 2042.)

Centrum Cyfrowe, Kennisland, and COMMUNIA are highlighting the strange legal situation around The Diary of Anne Frank with the campaign #ReadAnneDiary.

Today, the Polish digital education organization Centrum Cyfrowe published the original, Dutch-language version of The Diary of Anne Frank online at annefrank.centrumcyfrowe.pl. This is the first time internet users will able to read the original writings of Anne Frank online. But unless you’re in Poland, you won’t be able to access it. Why? Because as of today, the primary texts are still protected by copyright in most member states of the European Union.

COMMUNIA explains the copyright confusion surrounding the diary:

First, the Anne Frank Foundation announced their plans to list Otto (Anne Frank’s father) as a co-author, which would extend the protection period of the published diary until 2050. Next, due to a transitional rule in Dutch law it became clear that Anne Frank’s original writings would not enter the public domain in 2016 in the Netherlands (and many other EU countries with similar rules). Finally, in early February the Wikimedia Foundation (the organization that hosts Wikipedia and related projects) decided to remove the Dutch-language text of the diary from Wikisource.

It’s a mess. But it doesn’t have to be this way. COMMUNIA underscores the need for a modern, progressive copyright framework in Europe:

Currently, the rules for establishing the duration of the term of protection are so complex that we need the support of legal experts from different European countries just to determine whether an individual work is still protected by copyright or neighboring rights. In particular, the lack of effective harmonisation of the duration of copyright across the EU hampers efforts of organisations and entrepreneurs, who want to offer online products and services. Only an intervention at the European level can be remedy this situation. As we have repeatedly argued, the term of copyright protection should be reduced and fully harmonized and unified throughout the EU. If we want to fully unlock the potential of our rich cultural heritage we need clear rules that allow anyone to determine whether a work is still protected by copyright. This also includes making it clear that digitization of public domain works does not create new rights.

The #ReadAnneDiary campaign corresponds with this year’s World Intellectual Property Day. Copyright and other intellectual property rights can be used to promote creativity, sharing, and innovation. Creative Commons licensing allows authors to publish their creative works on more flexible terms than the default all rights reserved regime. Creators of all types are leveraging open copyright licensing and the public domain to collaborate and share a wealth of content—including digital educational resources, scientific research findings, and rich cultural and artistic works.

At the same time, it’s crucial that the public has the right to access important historical works like original versions of The Diary of Anne Frank. It should be available online—in the public domain—for anyone to access, read, and appreciate.

The post The long arm of copyright: Millions blocked from reading original versions of The Diary of Anne Frank appeared first on Creative Commons blog.

Dlaczego czytamy „Dziennik Anny Frank” w Dniu Własności Intelektualnej?

European Open EDU Policy Project -

Światowy Dzień Własności Intelektualnej, 26 kwietnia, chcemy w tym roku uczcić w wyjątkowy sposób. Tego dnia opublikujemy Dziennik Anny Frank, który w Polsce znajduje się już w domenie publicznej, jednak w Holandii i wielu innych krajach Unii Europejskiej nadal nie. A przecież od śmierci Anny Frank minęło właśnie 70 lat.

Dzień publikacji wybraliśmy nieprzypadkowo – chcemy pokazać, że prawo autorskie w Unii Europejskiej nie jest zharmonizowane, co ogranicza dostęp użytkowników do kultury. Różny czas  ochrony praw majątkowych w poszczególnych krajach powoduje, że trudno jest określić czy dany utwór definitywnie przeszedł do europejskiej domeny publicznej. Ten brak spójności przepisów prawa autorskiego wpływa również na dostęp do treści w  internecie poprzez konieczność  geoblokowania.  

Możesz zobaczyć opublikowany przez nas Dziennik Anny Frank na www.annefrank.centrumcyfrowe.pl. Znajdziesz tam też wiele ciekawych materiałów. Powiedz o tym całemu światu #ReadAnneDiary

 

Prawnoautorskie znaki zapytania

Ogólnie przyjętą regułą w Unii Europejskiej jest ochrona majątkowych praw twórców przez 70 lat od daty śmierci. Zgodnie z tą zasadą, zapiski Anny Frank (wersja A i B) przeszły do domeny publicznej 1 stycznia 2016. Tak też stało się w Polsce, ale nie w Holandii. 

Za domenę publiczną uznajemy dobro wspólne: zbiór utworów, z których każdy może korzystać bezpłatnie i wyłącznie z ograniczeniami wynikającymi z autorskich praw osobistych, ponieważ wygasły już do nich autorskie prawa autorskie majątkowe, bądź też utwory te nigdy nie były przedmiotem prawa autorskiego.

Obecnie w Holandii również obowiązuje zasada, że utwór przechodzi do domeny publicznej w 70 lat od śmierci twórcy. Jednak w ramach obowiązującej poprzednio ustawy holenderskiej dzieła wydane pośmiertnie były chronione przez 50 lat od pierwszej publikacji. Całość rękopisów, których jedyną autorką bezprzecznie jest Anne Frank, opublikowano dopiero w 1986,  co – na mocy poprzedniej ustawy –  oznaczało, że są chronione aż do 2037. W związku z przepisami przejściowymi nowej ustawy z 2013, w Holandii utwór (w wersji A i B)  nadal korzysta z wydłużonej ochrony prawnoautorskiej.

Pomimo głosów sprzeciwu, szczególnie w Holandii, Anne Frank Fond (szwajcarska fundacja, będąca spadkobiercą praw majątkowych do Dzienników), twierdzi, że Otto Frank (który zmarł w 1980) jest współautorem wersji C. Dlatego też wersja ta przejdzie do domeny publicznej dopiero w 2051, zgodnie z ogólnie obowiązującą zasadą.

W Polsce obecnie brak przepisów szczególnych  dla utworów pośmiertnych. Przepisy takie istniały do 1952 i obecnie obowiązuje zasada, że każdy utwór przechodzi do domeny publicznej w 70 lat po śmierci twórcy. Dzięki temu Dziennik (w wersji A i B) może być u nas nie tylko swobodnie publikowany, ale i wykorzystywany w twórczości innych autorów czy jako punkt wyjściowy do tworzenia dzieł zależnych, np. komiksu czy ekranizacji.

 

Internet bez granic?

Sytuacja, w której w jednym kraju Wspólnoty Europejskiej można coś opublikować, a w innym już nie możliwa jest gdyż prawo autorskie nie jest w UE zharmonizowane. By nie złamać holenderskiego prawa autorskiego musieliśmy zastosować geoblokowanie, mechanizm blokowania treści i usług w internecie w zależności od geograficznej lokalizacji użytkownika. Książka przez nas wydana będzie dostępna dla osób przebywających w Polsce, ale już nie w innych krajach członkowskich.

Anne Frank – przykład na to, że harmonizacja jest niezbędna

Unia Europejska twierdzi, że udało się zharmonizować czas ochrony majątkowych praw autorskich. Jednak Dziennik Anny Frank jest przykładem na to, jak niejednolite i skomplikowane jest prawo autorskie w Europie i jakie są tego praktyczne konsekwencje. Niewiątpliwie Dziennik jest bardzo ważnym dziełem nie tylko dla wszystkich Europejczyków, ale też dla naukowców. Jednak w 2015 Anne Frank Fond pozwała Holenderską Akademię Nauk, która planowała krytyczne wydanie wersji A i B (efekt wieloletniego projektu badawczego), przez co autorskie prawa majątkowe ograniczyły działalność naukową. Natomiast na początku 2016, po niecałym miesiącu od publikacji tekstu holenderskiego Dzienników w wersji A i B na wikisource, Wikimedia zdecydowała się usunąć dokument ze swoich zasobów ze względu na długość czasu ochrony majątkowych praw autorskich w Stanach Zjednoczonych.

W efekcie wciąż w niewielu miejscach na świecie możliwe jest twórcze wykorzystywanie dzieła Anny Frank, co dziwi szczególnie w Europie “bez granic”. Powyższa historia to przykład, że czas na konkluzję w dyskusji, co zrobić aby zasady regulujące domenę publiczną były bardziej dostosowane do cyfrowej rzeczywistości.

Wzywamy Komisję Europejską do zakończenia tego impasu. Wraz z nadchodzącą reformą prawa autorskiego na poziomie unijnym, mamy sposobność ujednolicenia przepisów chroniących twórców, użytkowników i domenę publiczną w całej Unii Europejskiej oraz sprawić, że geobloking stanie się przeszłością.

Dlaczego mówimy o trzech wersjach Dziennika Anny Frank? Odpowiedź znajdziesz w naszym wcześniejszym artykule.


Grafika akcji została przygotowana przez Vivid Studio z wykorzystaniem zdjęcia nieznanego autora, które znajduje się w domenie publicznej. Elementy graficzne akcji dostępne są na licencji CC0.

Anne Frank – niezwykła historia książki w trzech wersjach

European Open EDU Policy Project -

Dziennik Anny Frank to jedno z najważniejszych i najbardziej wstrząsających świadectw Zagłady, widzianej oczyma młodej dziewczynki – Żydówki mieszkającej w Amsterdamie. Choć powinniśmy mówić raczej o Dziennikach, bo istnieją aż trzy wersje tych pamiętników.

Od 26 kwietnia możesz zobaczyć opublikowany przez nas Dziennik Anny Frank. Zajrzyj na www.annefrank.centrumcyfrowe.pl. Znajdziesz tam też wiele ciekawych materiałów. Powiedz o tym całemu światu #ReadAnneDiary .

Anne Frank spisywała swoje wspomnienia i obserwacje z życia w ukryciu od lipca 1942 do sierpnia 1944. Jej pierwotne zapiski, które zaczęła spisywać  w zeszycie będącym prezentem na 13 urodziny, to tzw. wersja A. Niestety nie wszystkie jej notesy z tego okresu przetrwały – brakuje sporej części zapisków z 1943.
Na wiosnę 1944 Anne usłyszała przez radio odezwę rządu holenderskiego by przechowywać notatki i pamiętniki z okresów wojny, tak aby można było je wydać po jej zakończeniu. Dziewczynka postanowiła więc przerobić zapisy z pamiętnika na powieść, żeby mieć gotowy materiał po odzyskaniu niepodległości przez  Holandię. Ta wersja nazywana jest  wersją B.

Niestety, 4 sierpnia 1944 hitlerowcy znaleźli kryjówkę rodziny Franków.  Wszyscy zostali wywiezieni do obozu koncentracyjnego Bergen-Belsen. Anne zmarła tam na tyfus w lutym 1945, wojnę przeżył jedynie jej ojciec, Otto Frank, który wojnie postanowił opublikować dziennik  Anny. Wersja przez niego opracowana, wydana pod tytułem “Het Achterhuis” w 1947, to tzw. wersja C. Jest to najbardziej popularna wersja dzienników, przetłumaczona na ponad 60 języków. Oryginalne zapiski (wersja A i B) zostały wydane dopiero w 1986 przez Holenderski Instytut Studiów nad wojną, holocaustem i ludobójstwem (NIOD).

 

Jutro na naszym blogu – dlaczego Dziennik Anny Frank jest tak ważny w dyskusji o harmonizacji prawa autorskiego i zniesieniu geoblockingu.

Strona z „De Dagboeken van Anne Frank” – wydania z 2001 zawierającego trzy wersje.


Grafika akcji została przygotowana przez Vivid Studio z wykorzystaniem zdjęcia nieznanego autora, które znajduje się w domenie publicznej: https://pl.wikipedia.org/wiki/Anne_Frank#/media/File:AnneFrankSchoolPhoto.jpg.  Elementy graficzne akcji dostępne są na licencji CC0.

GoOpen talk with Jöran Muuß-Merholz

GoOpen.no -

Jöran Muuß-Merholz is a OER-activist that runs www.open-educational-resources.de promoting OER in Germany. Jöran joined us in Oslo this week to participate in a book sprint. This gave me the chance to sitt down with him for a GoOpen talk.

In this videoblogg Jöran talks about the situation for OER i Germany just know, and how OER has gained momentum both in politics and as a grass root movement.

Jöran Muuß-Merholz from GoOpen.no on Vimeo.

Vice President Biden: Taxpayer-funded cancer research shouldn’t sit behind walls

Creativecommons.org -

On Wednesday in New Orleans, U.S. Vice President Joe Biden spoke at the convening of the American Association for Cancer Research on the need to speed up scientific research, development, and collaboration that can lead to better cancer treatments.

Vice President Biden is leading the National Cancer Moonshot Initiative, which aims to accelerate cancer research and “make more therapies available to more patients, while also improving our ability to prevent cancer and detect it at an early stage.”

VP Joe Biden asks about CC’s Ryan Merkley’s op-ed in Wired from Matt Lee on Vimeo.

In his remarks to the American Association for Cancer Research, Biden discussed a broad global support for the Cancer Moonshot Initiative. He talked about the importance of collaboration among cancer researchers, academic institutions, patient groups, the private sector, and government.

He made a commitment to cancer researchers to help break down barriers that get in the way of their work. One of the barriers is not having broad open access to cancer research and data. The Vice President asked about the types of innovative insights and discoveries that could be made possible with next generation supercomputers and openly accessible, machine readable text and data.

Biden spoke about realigning the incentives around sharing cancer data so that research and development can lead to better treatments, faster. He said, “taxpayers fund $5 billion a year in cancer research every year, but once it’s published, nearly all of that taxpayer-funded research sits behind walls. Tell me how this is moving the process along more rapidly.” Biden quoted Creative Commons CEO Ryan Merkley, who this week published an op-ed in WIRED on the urgent imperative for open access to publicly funded cancer research:

 Imagine if instead we said we will no longer conceal cancer’s secrets in a paywall journal — pay-walled journals with restricted databases, and instead make all that we know open to everyone so that the world can join the global campaign to end cancer in our lifetimes? It’s a pretty good question. There may be reasons why it shouldn’t be answered like I think it should — and I’m going to hear from you, I hope, because I’ve not made these recommendations yet. But it seems to me this matters. This question matters.

In the op-ed, Merkley pushed for a fundamental change in the model for sharing and collaboration around scientific information, including cancer research: “An alternative system, where all publicly-funded research is required to be shared under a permissive license, would allow authors to unlock their content and data for re-use with a global audience, and co-operate in new discoveries and analysis.”

We’re grateful to see Vice President Biden’s continued support in the fight against cancer, and we’re committed to assisting in the efforts to ensure unrestricted access to cancer research for the public good.

The post Vice President Biden: Taxpayer-funded cancer research shouldn’t sit behind walls appeared first on Creative Commons blog.

Uczestnicy nowej edycji projektu „Wizja lokalna” poszukiwani!

European Open EDU Policy Project -

Zapraszamy instytucje kultury z małych ośrodków i lokalnych animatorów kultury do udziału w drugiej edycji programu “Wizja lokalna: Twoja wizja na lokalność”.

„Wizja lokalna” to program adresowany do osób zaangażowanych w działania edukacyjne i animacyjne wokół lokalnego dziedzictwa. Jego ideą jest wspieranie kadr kultury w pracy na rzecz budowania społeczności wokół prowadzonych działań, wdrażanie partycypacyjnych modeli pracy z odbiorcami oraz nowych narzędzi cyfrowych i powiązanych z nimi modeli (współ)pracy.

Do wspólnej pracy zapraszamy 7 instytucji z całej Polski wraz z przedstawicielami społeczności lokalnej z danej miejscowości. W projekcie udział brać będą pary: pracownik instytucji i lokalny aktywista, pasjonat, animator.

 

W czasie trwania projektu, przy wsparciu merytorycznym i finansowym Centrum Cyfrowego, uczestnicy zrealizują projekty ze społecznościami lokalnymi, w trakcie których zostanie wykorzystany serwis Otwarte Zabytki.

Otwarte Zabytki to współtworzony w ramach “cyfrowego czynu społecznego”, dostępny dla wszystkich katalog rozwijany od 2012 roku przez Centrum Cyfrowe, metodą crowdsourcingową. Jest źródłem zasobów i informacji na temat materialnego stanu obiektów zabytkowych w Polsce. Jednocześnie, stanowi także przystępne i łatwe w obsłudze narzędzie do budowania i animowania społeczności lokalnej poprzez włączanie jej w działania kulturalne i edukacyjne skoncentrowane wokół historii i architektury danego regionu.

W pierwszej edycji projektu powstało osiem projektów wykorzystujących Otwarte Zabytki. Więcej o każdym z nich można przeczytać w naszej publikacji: http://bit.ly/1RTXmrx. Inspiracji do stworzenia własnego pomysłu można szukać również w naszym przewodniku po cyfrowych narzędziach edukacyjnych i animacyjnych: http://bit.ly/1VPPPsU.

Warsztaty rozpoczynające projekt odbędą się 30 i 31 maja w Warszawie. Zwracamy koszty podróży, zapewniamy nocleg oraz wyżywienie. Podczas warsztatów zaproponujemy wprowadzenie do prawa autorskiego i licencji Creative Commons, opowiemy o serwisie Otwarte Zabytki, wspólnie dopracujemy projekty opisane w zgłoszeniach rekrutacyjnych, które będą później realizowane w lokalnych instytucjach kultury.

Działania z lokalnymi społecznościami powinny odbyć się w czerwcu, lipcu i/lub sierpniu. Pokryjemy część wydatków związanych z organizacją projektów. We wrześniu lub październiku odbędzie się spotkanie podsumowujące działania w “Wizji lokalnej”.

Udział w projekcie jest bezpłatny.

Do udziału szczególnie zapraszamy osoby z ośrodków o ograniczonym dostępie do kultury i oddalone od dużych ośrodków miejskich. W procesie rekrutacyjnym weźmiemy pod uwagę jedynie zgłoszenia par składających się z przedstawiciela/przedstawicielki lokalnej instytucji kultury oraz animatora/animatorki kultury (nie zatrudnionego/zatrudnionej w tej instytucji).

By zgłosić swoją chęć udziału w projekcie, prosimy o odpowiedź na kilka pytań znajdujących się w formularzu: http://goo.gl/forms/rkrlNUeBrS. Zgłoszenia przyjmujemy do 6 maja do godziny 23.59. Wyniki rekrutacji ogłosimy 11 maja.

Na wszelkie dodatkowe pytania odpowie Ewa Majdecka (emajdecka@centrumcyfrowe.pl).

 

Więcej o poprzedniej edycji projektu przeczytasz tutaj: http://centrumcyfrowe.pl/projekty/wizja-lokalna-program-dla-kadr-kultury/wizja-lokalna-program-dla-kadr-kultury-edycja-2015/

 

 

 

Projekt jest dofinansowany ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Kserokopia #35 (13-20 kwietnia)

European Open EDU Policy Project -

W tygodniu, w którym przygotowujemy się do Dnia Własności Intelektualnej i naszej akcji #ReadAnneDiary, polecamy artykuły na temat nowego podejścia do otwartych zasobów edukacyjnych, grup interesów, które walczą ze sobą w sprawie reformy prawa autorskiego, moralnych aspektów otwartości i historycznego wyroku w sprawie Google Books. Ponadto zachęcamy do lektury o prawnoautorskich wyzwaniach związanych z drukiem 3D i let’s play’ami.

Grupy interesów w Unii Europejskiej

We wrześniu Komisja Europejska ma zaprezentować założenia dotyczące reformy prawa autorskiego. Jak się domyślacie, obecnie w Brukseli ścierają się różne grupy interesów, które lobbują za różnymi rozwiązaniami. W artykule “Copyright fight club” z Politico możecie przeczytać, dlaczego największa “technologiczna wojna” w tym roku to właśnie wojna o reformę prawa autorskiego.  

Nowe podejście do otwartych zasobów edukacyjnych

Alek Tarkowski w artykule “Active OER: Beyond open licensing policies” przekonuje, że otwarte zasoby edukacyjne to już nie tylko otwarte licencjonowanie, ale myślenie o szeroko zakrojonych politykach otwartościowych w edukacji. Polecamy każdemu, szczególnie w kontekście OER Policy Forum, które zorganizowaliśmy w Krakowie w zeszłym tygodniu.

Moralne aspekty otwartości

Otwartości, szczególnie zasobów publicznych i nauki, można przyglądać się z różnych perspektyw – ekonomicznej, prawnej, społecznej, a także moralnej. Polecamy kolejne artykuły z serii “Moral dimensions of open” (moralne aspekty otwartości): “On the shoulders of giants” (na ramionach giganta) i “Whose responsibility is this?” (czyja to jest odpowiedzialność?)

Mozil v Solidarność

„Solidarność” pozwała piosenkarza za użycie logotypu związku w teledysku do piosenki „Nienawidzę cię, Polsko”. Sąd Okręgowy w Krakowie uznał, że Czesław Mozil miał do tego prawo, bo znak został wykorzystany jako symbol Polski. O wyroku przeczytacie w Gazecie Wyborczej i na blogu Muzyka i Prawo.

biblioteka Trinity College w Dublinie, CC-BY-SA, https://en.wikipedia.org/wiki/Library#/media/File:Long_Room_Interior,_Trinity_College_Dublin,_Ireland_-_Diliff.jpg

 

Google Books – historyczny wyrok

Sąd Najwyższy w US uznał, że Google tworząc usługę Google Books skanował publikacje w ramach dozwolonego użytku (fair use). Postępowanie sądowe trwało 11 lat. W roku 2005 organizacje autorów i wydawców wniosły pozwy przeciwko Google. Jedną z nich była Authors Guild. W jej opinii Google zbudowała nową usługę w oparciu o cudze treści i powinna twórcom za to płacić. Google argumentowała natomiast, że samo skanowanie i cytowanie fragmentów książek jest dopuszczalne w ramach tzw. dozwolonego użytku (ang. fair use). Zachęcamy do bliższego przyjrzenia się sprawie i lektury artykułów na stronach BBC, Dziennik Internautów, Money.pl, Electronic Frontier Foundation, ArsTechnica, New York Times.

Druk 3D a otwarte licencje

Nowe technologie to nowe wyzwania, również dla Creative Commons. Trwa debata, w jaki sposób oznaczać wydruki 3D, które powstały w oparciu o projektu udostępniane na licencjach CC. Jane Park zabrał głos w debacie.

Wydawcy a dozwolony użytek

W ostatnim tygodniu, na tagach książki w Londynie, prezes wydawnictwa Hachette Livre przedstawił niepokojącą tezę – dozwolony użytek w prawie autorskim został stworzony na potrzeby Google’a, który będzie twierdził, że jest biblioteką. Ponadto powiedział on, że Komisja Europejska działa wbrew interesom wydawców i postawiła sobie za cel zaszkodzenie wydawnictwom. Naszą odpowiedź możecie znaleźć na blogu stowarzyszenia Communia.

Let’s play?

Od paru dnia prasa internetowa w Polsce zaczęła sobie zadawać pytanie na temat prawnoautorskich aspektów umieszczania w sieci let’s play’ów (eksportowane do sieci zarejestrowane kopie niemalże całych gier komputerowych). O prawnoautorskich aspektów let’s play’ów pisze Jakub Kralka.

 

Polska vs. Holandia w rywalizacji o wolność dzieł kultury

European Open EDU Policy Project -

Wyobraź sobie. Idziesz do muzeum. Chcesz obejrzeć obraz znanego twórcy, który w Polsce znajduje się już w domenie publicznej*. Trafiasz jednak na informację: jesteś z Polski, więc nie możesz zobaczyć dzieła. 

Takie sytuacje na co dzień dzieją się w internecie.

Dołącz do naszej akcji na facebooku, a 26 kwietnia odwiedź stronę www.annefrank.centrumcyfrowe.pl



26 kwietnia świętujemy Światowy Dzień Własności Intelektualnej. Z tej okazji opublikujemy on-line Dziennik Anny Frank (w oryginale, po holendersku), który w Polsce znajduje się już w domenie publicznej. Niestety, dokument nie będzie dostępny na terytorium innych krajów. W tym w Holandii, kraju pochodzenia autorki.

Anne Frank a zawiłości prawne

W ramach obowiązującej poprzednio ustawy holenderskiej dzieła wydane pośmiertnie były chronione przez 50 lat od pierwszej publikacji. Całość rękopisów Anny Frank opublikowano dopiero w 1986 roku, co – na mocy poprzedniej ustawy –  oznaczało, że są chronione aż do 2036 roku. W związku z przepisami przejściowymi nowej ustawy, utwór nadal korzysta z wydłużonej ochrony – Dziennik nadal nie przeszedł do domeny publicznej.

W Polsce natomiast brakuje przepisów przewidujących rozszerzoną ochronę dla utworów pośmiertnych. Autorskie prawa majątkowe wygasły zatem po 70 latach od śmierci autorki, czyli w 2016 roku.

Dlatego też musieliśmy zastosować geoblocking*, by przez nasze działania on-line nie złamać holenderskiego prawa autorskiego. Dokument będzie dostępny dla osób przebywajacych w Polsce, ale w innych krajach cżłonkowskich UE – niestety nie.

* domena publiczna (ang. public domain) to dobro wspólne, zbiór utworów, z których każdy może korzystać bezpłatnie i wyłącznie z ograniczeniami wynikającymi z autorskich praw osobistych, ponieważ wygasły już do nich autorskie prawa autorskie majątkowe, bądź też utwory te nigdy nie były przedmiotem prawa autorskiego.

* geoglocking – mechanizm blokowania treści i usług w internecie w zależności od geograficznej lokalizacji użytkownika.

Anne Frank a brak harmonizacja prawa unijnego

Dziennik Anny Frank nie jest jedynym przykładem utworu, który w Polsce znajduje się w domenie publicznej, choć w innych krajach nadal nie. Jednak Dziennik jest utworem ważnym dla wszystkich Europejczyków – został wpisany do rejestru “Pamięć Świata” (Memory of the World International Register), prowadzonego przez  Organizację Narodów Zjednoczonych do Spraw Oświaty, Nauki i Kultury – UNESCO. Najchętniej udostępnilibyśmy książkę wszystkim, jednak – ze względu na unijne prawo autorskie – nie możemy tego zrobić.

Uważamy, że prawo autorskie w Unii Europejskiej nie jest dostosowane do cyfrowej rzeczywistości, a brak harmonizacji szkodzi użytkownikom. Mamy nadzieję, że Komisja Europejska zaproponuje śmiałe i służące interesom odbiorców kultury rozwiązania w zapowiadanej reformie prawa autorskiego.

 

How should we attribute 3D printed objects?

Creativecommons.org -

How should we attribute authors of CC-licensed 3D designs once that design has been used to print a 3D physical object?

3DSystems 3D Printed Bass / Maurizio Pesce / CC BY

The challenge of attribution, or “view source,” for 3D printed objects, is widespread in the 3D printing community, an active part of CC’s larger network. It is multi-layered and speaks to existing needs by both creators and users of 3D designs. Creators want to be credited for their designs because it feels good to be recognized; plus, as a creator you want to know if and how your work is being used. Users, who are often other creators, want to be able to view the source design behind a physical object so that they can use the design to reprint the object, modify the design, remix it with other designs, or make significant creative additions to the design.

Michael Weinberg from Shapeways first presented on the challenge of attribution in 3D printing at the CC Global Summit last October and wrote up this post summarizing the issue.

In CC’s view, the challenge is more than just compliance with the attribution condition of CC licenses. Actually, it is debatable whether attribution is legally required on the physical object of a CC-licensed 3D design in the first place. Notwithstanding the legal question of whether attribution is required, CC is interested in the challenge of attribution because it speaks to two of our three new strategic outcomes: discovery and collaboration. Standardizing attribution for 3D print objects and providing the information infrastructure behind it (such as a registry or database) would increase discovery of the CC-licensed designs behind the objects and increase connections and collaborations for users who wish to adapt CC-licensed designs to different contexts either on their own or in direct dialogue with the original creator.

Indicating the license on a design is simple; platforms like Thingiverse and Sketchfab have made it easy to upload and mark your 3D designs with a CC license, complete with machine-readable license metadata embedded within the webpage where you download the design file. But once someone sends that file off to a printer, the license information is gone, including the source of the creation — the author, or any way to contact her. The printed physical object doesn’t carry the license info, and though some platforms have provided workarounds, like Thingiverse’s “print thing tags,” these workarounds only make sense for some objects (eg. figurines) but not others (eg. earrings). So how do you view the source of a copyrighted 3D printed object so that you can give credit, print your own version, or iterate on the original design? How do you comply with the attribution requirement of the CC license, if it is in fact legally required?

Let’s figure out a standard way to attribute and view the source of 3D printed objects

Given the current momentum and interest in the 3D printing movement, we think it is much more likely that a standard will be adopted now — this year — rather than at a later date. We want to make sure that any norms that are set are discoverable (machine-readable), usable (user-friendly), and widely adopted (3D community-approved). We also want to make sure that the information behind each attribution is not lost, but indexed in a registry or database so that a user could potentially scan a 3D printed object and view not only its source and license info, but also its derivatives and any commercial models associated with it.

The hope is that any standard for 3D printing could also be adapted for different fields where there are physical objects linked to their digital attributions, eg. print books, but for now we want to focus on the needs of the 3D printing community.

Where do we begin?

To start, we’ve laid out the basic issues and legal questions we need to consider so that we can start researching them, below.

The TL;DR version: We will research and document the basics of 3D printing, including figuring out what types of content are actually copyrightable. We will learn more about how CC licenses are used in the 3D printing community: what and how are users licensing? how are they currently providing credit and source information? We will also explore the policy implications of encouraging attribution as a social norm even where it is not required because copyright does not apply.

Research questions in detail

Basics about how 3D printing works

  • Breakdown of the most common 3D printing process(es) from idea conception to creation of physical object, including types of digital files involved (e.g. scans and CAD files), simple explanation of technical process that occurs in 3D printer, etc.
  • How often are CC licenses applied in this domain? How often are they complied with?
  • What are common techniques for giving credit and identifying source in 3D printing? Real world rules of thumb for ShareAlike?

Role of copyright in 3D printing

  • Within the 3D printing process, which digital files and physical objects are likely eligible for copyright and why? Which ones are not?
    • What are limitations of copyrightability in each of these and how could they or have they been applied? (e.g., useful article rule, merger doctrine)
    • Outline relevant case law. (U.S. and major international cases)
  • When is copyright in each of those objects potentially implicated in the 3D printing process?
    • Even where copying or adaptation occurs, what exceptions or limitations might apply? (e.g., fair use, severability test)
    • Outline relevant case law. (U.S. and major international cases)

Policy implications to think about following initial research of copyright in 3D printing

  • Even if attribution is not legally required, would promoting a standard of attribution result in expansion of copyright (or publicly perceived expansion of copyright)?
  • If copyright is not applicable, what is, or should be, CC’s role in this space?

Michael Weinberg and Public Knowledge have already provided some great baseline research for these questions. We welcome links to other existing research. There may be academic research we don’t have access to (ironically), so any pointers would be helpful.

We want your input

At the same time that we are scoping and carrying out legal research, we will be helping to organize an initial meeting of 3D experts in law, design, and technology, including platforms that enable hosting and distribution of CC-licensed 3D designs. We’ll share our initial thinking and blueprints for prototypes from this meeting, gather community feedback, and then iterate to develop these prototypes for testing in a few platforms. The goal is not for us to develop something that is technically perfect, but for something that has community buy-in for wide and easy adoption.

We’d like to hear from you regarding any of the above. What are we missing in terms of the legal and policy questions? What are some technical solutions that platforms are already using that we should be considering? Who should be involved that we’re not already talking to? And last, but not least, what are your current practices and ideas as a user? Please contact us directly or on the cc-community list. We’re only just getting started.

The post How should we attribute 3D printed objects? appeared first on Creative Commons blog.

Placing Authors at the Center of the Scientific Endeavor

Plos -

 

PLOS is developing a new submission system to enhance the publishing experience for our community of editors, authors and reviewers. Why are we doing this? The linear, step-by-step process of creating, submitting and reviewing a manuscript simply does not satisfy the needs of scientists today. Large-scale solutions to the current challenges of scientific publishing are not simple, but PLOS believes they are challenges that must be addressed.

PLOS is rooted in responsible disruption, beginning with a community-driven Open Letter, to proving Open Access as a sustainable publishing model and creating PLOS ONE, the world’s first and now largest multidisciplinary journal to accept all rigorous science, independent of perceived impact. The PLOS commitment to transforming research communication is not limited to Open Access to the literature; it includes commitment to Open Data, Open Science and Open Recognition. PLOS was the first organization to develop a suite of Article-Level Metrics for its articles and to enforce the requirement that all published articles be accompanied by accessible relevant data. It was also a key driver behind the global collaboration to award researchers for open publication practices with the Accelerating Science Award Program. With this history of pushing boundaries, coalition building and community respect as a foundation, PLOS is well placed for ongoing innovations that benefit science and the public.

Together with the broader scientific community, we have participated in positive movement on issues of active discussion: reproducibility, data sharing, author credit and shifting valuation of research influence and reach. For some time now we have turned our attention to the core of our organization: how we work with our authors and how our authors work together. Our forthcoming manuscript submission system is the result of improvements we have made both technically and in how we here at PLOS work together. For more details on this read the PLOS Tech blog, A Tech Framework for Innovations in Open Science, by PLOS Chief Technology Officer CJ Rayhill.

To honor and connect our roots in the Open Access movement to the exciting Open Science era ahead, we chose the name Aperta™ for our new submission system. Aperta means Open in Italian and brings with it the association of forthcoming and fairness, qualities that PLOS strives to bring to the process of publishing scientific research.

Aperta brings simplicity and flexibility for improved author productivity and innovations that ease collaboration across global teams, facilitate simultaneous progress on multiple parts of a manuscript by multiple authors and reduce time to publication by decreasing the number of necessary submission versions.

With ongoing development, Aperta will provide an integrated system to expedite, streamline and accommodate future innovations in research communication. Together with early posting of articles and engaged community review, PLOS will be poised to capture, preserve and present the comprehensive conversation surrounding a research work and further accelerate scientific discovery. PLOS is putting researchers at the center of science communication and placing authors in control of their manuscripts.

 

Image Credit: Gerd Altman, Pixabay.com

 

Kserokopia #34 (5-12 kwietnia)

European Open EDU Policy Project -

W tygodniu, w którym w Krakowie trwa Open Education Global Conference, piszemy o najnowszej decyzji rzecznika generalnego Trybunału Sprawiedliwości UE w sprawie linkowania, badaniu poświęconemu procedurze notice and take down i nowych pozwach o plagiat w muzycznym świecie. Zachęcamy również do lektury listu, którego jesteśmy jednym z sygnatariuszy, nawołującego Komisję Europejską do  ambitnej reformy europejskiego prawa autorskiego oraz do obejrzenia filmu nt. geoblockingu.

Linkowanie do nielegalnych treści nie jest naruszeniem prawa autorskiego

Samego linkowania nie można uznać za naruszenie praw autorskich i nie ma tu znaczenia, że link prowadzi do treści “pirackiej”. Gdybyśmy założyli inaczej, byłoby to niebezpieczne dla funkcjonowania internetu. Taką opinię wyraził rzecznik generalny Trybunału Sprawiedliwości UE w opinii na temat sprawy C-160/15. Więcej o decyzji można przeczytać w Dzienniku Internautów i na blogu IPKat.

Notice and take down – fakty i mity

Procedura notice and take down, mająca znaczenie dla unikania odpowiedzialności przez pośredników internetowych za treści zamieszczone na ich portalach, budzi wiele kontrowersji. Zachęcamy do lektury artykułu naukowego nt. wpływu procedury notice and take down na wolność słowa w Stanach Zjednoczonych “Notice and Takedown in Everyday Practice”.

Brytyjczycy radzą, co robić z trollem

Nie tak dawno pisaliśmy na naszym blogu o zjawisku copyright trollingu. Brytyjski Urząd Własności Intelektualnej (the Intellectual Property Office) przygotował podręcznik, co robić w przypadku copyright trollingu.

Cyrk vs. piosenkarz

Cirque du Soleil (kanadyjska trupa cyrkowa) pozwała Justina Timberlake’a, twierdząc że piosenka “Don’t Hold the Wall” jest plagiatem oryginalnego utworu trupy. Cyrk rząda rekompensaty w wysokości 800 tys. dolarów.

Cirque Du Soleil, Varekai w Melbourne, CC-BY, https://en.wikipedia.org/wiki/Varekai#/media/File:Cirque_Du_Soleil,_Varekai_in_Melbourne.jpg

 

Chcemy ambitnej reformy prawa autorskiego

Centrum Cyfrowe jest wśród sygnatariuszy otwartego listu do Komisji Europejskiej, wzywającego do przeprowadzenia ambitnej reformy prawa autorskiego. Naszym zdaniem ambitna reforma to taka, która nie tylko będzie dostosowana do potrzeb cyfrowej rzeczywistości, ale też wzmocni podstawowe zasady, takie jak ograniczenie odpowiedzialności pośredników oraz wolność komunikacji i dostępu do wiedzy.

Geoblocking

‪#‎stopgeoblocking‬ to nowa kampania BEUC (Europejskiego Stowarzyszenia Konsumentów). Zazwyczaj gdy sami piszemy o geoblockingu mamy na myśli utrudnienia z dostępem do treści on-line wynikające z lokalizacji, w której znajduje się użytkownik internetu i właściwego dla danego kraju prawa autorskiego. Jednak jak widać na przygotowanym w ramach kampanii filmiku, geoblocking to problem, który dotyczy różnego rodzaju usług i treści oferowanych on-line. Zachęcamy również do zapoznania się ze zbiorem danych nt. geoblockingu.

Schody do nieba

Sąd w Stanach Zjednoczonych zdecydował, że hit Led Zeppelin “Schody do nieba” (Stairway to Heaven) jest łudząco podobny do utworu zespołu Spirit i dlatego o ewentualnym plagiacie powinna zdecydować ława przysięgłych. Rozprawa jest zaplanowana na 10 maja.

Developing Open Policy for Higher Education

Creativecommons.org -

In March we hosted the second Institute for Open Leadership, and in our summary of the event we mentioned that the Institute fellows would be taking turns to write about their open policy projects. First up is Amanda Coolidge, Senior Manager of Open Education at BCcampus.

I have been in the field of open education for 10 years, starting in 2006, when I was based in Nairobi, Kenya working on the TESSA Project through the Open University UK.  I joined BCcampus’s Open Education Team in 2014 and have had the opportunity to work on a variety of open education projects provincially, nationally, and internationally. BCcampus supports the work of the British Columbia (Canada) post-secondary system in the areas of teaching, learning, and educational technology. My role is to lead the Open Education team, and in particular to advocate for open education practices across the province of B.C. BCcampus’s Open Education team is best known for the work we have done on the B.C. Open Textbook Project.

IOL2 Working” (CC BY 2.0) by amanda.coolidge

The Institute for Open Leadership was the most profound and inspirational professional development activity I have taken part in. I had the chance to meet a group of passionate open advocates from around the world who are changing open policy in museums, non-profit organizations, research, and higher education. From the week in Cape Town, I came away with two small open policy projects, and one large project.

BCcampus Open Education contracts with grantees

One of the smaller open policy projects I have taken on is to change and clarify the wording of our contracts with our B.C. grantees. When we work on projects—either creating or adapting open educational resources—each grantee must adhere to the contract that is outlined between BCcampus and the grantee. The language in these contracts needed to be stronger to ensure that openness was not an afterthought, but that it was deeply embedded into the work we were asking the grantee to accomplish. Changes to the wording of our contracts include:

  • Technical formats for revision and remixing: Completed OER materials must include the original, editable files for re-distribution.
  • Accessibility standards: OER in the form of multimedia, such as videos or audio, must be compliant with accessibility standards and include a transcript and preferably closed captioning.
  • Clarification of the CC license requirements for newly created works and the use of existing resources in the development of materials:
    • New Creation – copyright with author(s)
      • The materials covered by this contract will be a newly created work, for which the copyright will be held by the author or in the case of a new book that is collaboratively produced by more than one author the copyright will be jointly owned by all contributing authors. In both cases, the resulting content will be licensed for reuse with the most current version of the Creative Commons Attribution (CC BY) license.
    • Use of Existing Content
      • Any existing content used in the development of the materials must have a Creative Commons License. The use of the materials must comply with the original Creative Commons License attributed to the existing content.
Open policy for the Ministry of Advanced Education

The second smaller—yet potentially more impactful—policy project is developing an open policy statement for our B.C. Ministry of Advanced Education. The open policy is directed to granting funds, in that the Ministry would state that all grantees who receive public funds from the Ministry of Advanced Education must use CC licensed material in the development of their said project. While this is still in draft form and has not been formally presented to the Ministry, a part of the statement reads:

Grantees are encouraged to search existing resources and OER repositories for openly licensed learning objects and, where appropriate, reuse these learning objects instead of duplicating existing objects as components of their proposed programs. If existing OER are reused as part of the grant funded project, the grantee shall comply with the terms of the applicable open license, including proper attribution.

Open educational resources policy guide

The third, and largest, open policy project is the creation of an Open Educational Resources Policy Guide for Colleges and Universities in both the United States and Canada. I have the distinct pleasure of working on this project with another IOL Fellow, Daniel Demarte. Daniel is Vice President for Academic Affairs & Chief Academic Officer at Tidewater Community College. Daniel and I are very passionate about ensuring that the development and implementation of OER is successful in higher education. We believe that in order to mainstream OER development and adoption, an open policy should be implemented. The purpose of the guide is to promote the utilization of OER and scale efforts to full OER programs. It is written primarily for governance officials at public two-year colleges in the United States and Colleges and Universities in Canada. The contents of the policy guide are not intended to be prescriptive; contents are intended to be adapted for use according to a college’s culture. The OER policy guide is organized in three sections including:

  • OER Policy Principles
  • Components of an OER Policy
  • OER Policy Resources

The components of OER Policy section includes the following topics that we think decision-makers should consider when developing an institutional OER Policy, or when integrating these components into an existing institutional policy:

  • OER Purpose
  • OER Policy Statement
  • Intellectual Property and Licensing OER Content
  • OER Procedures and Responsibilities
  • OER Training and Professional Development
  • OER Course Design
  • OER Content Development
  • Sharing OER Content
  • OER Technical Format
  • OER Sustainability (college-wide capacity, funding model, tenure)
  • OER Quality Assurance

For each component, we provide an explanation of why the component is needed, sample policy statements, sample resources, and a recommended action checklist. Stay tuned for continued updates on the status of the Open Educational Resources policy guide.

I would like to give my sincere thanks to Creative Commons, mentors, fellows, and the Open Policy Network for including me in the Institute for Open Leadership.

View from Table Mountain” (CC BY 2.0) by  amanda.coolidge 

The post Developing Open Policy for Higher Education appeared first on Creative Commons blog.

Sider

Abonner på creativecommons.no nyhetsinnsamler